Tessa Zenger-Kersten
10 februari 1975 - 17 februari 2018

Door een tragisch ongeluk, tijdens een familieuitje in Winterberg in Duitsland, ben ik mijn lieve sprankelende Tessa kwijtgeraakt. Mijn ode aan haar:

De avond voordat we voor een paar dagen naar Winterberg zouden afreizen, vlak voor het slapen gaan, vroeg ik Tessa of ze zin had in het uitje. Ze reageerde op haar eigen manier: "Yes! Lekker chillen met de fam!" Geen van ons beiden wist dat ze nog geen 24 uur later, nooit meer zou reageren.

Tessa was voor mij spannend en onvoorspelbaar. Ze was een vrouw van extremen, en van scherpte. Op het ene moment had ze de meest ambitieuze agenda en was ze superkritisch en op het andere moment was ze - hoe wij dat noemden - de Queen of Luiheid. En die extremen zaten in echt alles wat ze deed of boeiend of belangrijk vond.

Tessa had gevoel voor gevoel. Zij is degene die me heeft doen luisteren en aandacht hebben voor gevoelens. Voor mijn eigen gevoelens, maar bovenal voor de gevoelens van de mensen in mijn omgeving - mijn familie, mijn vrienden, mijn buren en mijn collega's. En daarmee ook voor haar gevoelens en die van onze lieve dochter.

Ook die les werd me in extremen geleerd. Op sommige momenten was Tessa in staat uren naar me te luisteren, me dwingend eerlijk en open te zijn. Op andere momenten had Tessa nul komma nul geduld met mij en mijn gevoelens en viel ze hard uit. Onbedoeld maakte ze me dan glashelder wat het betekent als je géén ruimte laat voor je omgeving.

Maar nooit twijfelde ik aan haar liefde. Ik zie dat ook nu bevestigd in alles wat me wordt verteld, over hoe Tessa met anderen over mij sprak.

Tessa heeft me op zoveel manieren een beter mens gemaakt. Tessa zorgde ervoor dat ik nog eens ging nadenken over hoe mijn handelen impact heeft op de wereld om mij heen. Niet alleen gevoelskwesties, maar ook op grote thema's zoals het institutionele onderhuidse racisme in onze maatschappij, de structurele ongelijkheid tussen man en vrouw of onze gebrekkige verbinding met de natuur. Tessa dwong me daar stil bij te staan. Vaak deed ze dat subtiel, en soms wat minder.

Wat Tessa ook Tessa maakte: haar eigengereidheid. Haar middelvinger. Zo was onze achtertuin haar domein en daarin koos ze letterlijk haar eigen pad. Voor ons geen grotendeels betegelde tuin. Ze maakte onze tuin juist ruw, rommelig en altijd onaf. Dat je tuinstoel nooit echt stabiel staat, is daar een voortdurende herinnering aan.

Ook haar vurige wens om kippen te houden, is er zo een. Het maakte haar niet uit wat de buren ervan vonden, ze wilde persé kippen. En toen Dottie, een van de kippen, dood ging, delfde Tessa samen met Vera een mooi graf in onze eigen tuin. Want ook dat was natuurlijk.

Ondanks, of misschien ook wel dankzij, haar eigengereidheid was Tessa tegelijkertijd voortdurend in oorlog met zichzelf. Ze twijfelde over haar rol in en haar bijdrage aan deze wereld. En als ze er zeker van was dat ze het juiste deed, zoals op haar werk, dan was die wereld één grote en pijnlijke confrontatie met onrecht. Ook daar had ze het vaak moeilijk mee.

Voor mijn gevoel heeft Tessa nooit echt goed gezien wat de rest van de wereld in haar zag. Ik weet zeker: als Tessa hier nu tussen ons was geweest, dan zou ze stil worden. Ze zou stil worden van al die lieve familie, vrienden, kennissen en collega's die hier bij elkaar komen om haar te eren en te herinneren. En die zoveel lieve dingen over haar zeggen. En de ironie is natuurlijk: ze is er en ze is stil.

Die ruwe randen van Tessa hebben me gemaakt tot wie ik nu ben. En met Tessa's afscheid gaat er ook een stuk van mij. Lieve Tessa, er is één ding dat ik heel heel zeker weet. Want wat onveranderd is, is dat wat wij beiden het allerbelangrijkste vinden: Vera. Onze lieve dochter, die jouw leven zoveel meer zin gaf en je veel rust bracht.

Van de week zei een goede vriendin tegen mij: "Rejo, vanaf nu ben je én pappa én mamma." En dat is inderdaad de bittere realiteit. Lieve, lieve, lieve Tessa, ik ga nog harder mijn best doen om het Vera goed te maken. Ik hoop dat dat je de rust geeft die je verdient.

Babe, ik hou van je.

Rejo Zenger
Amsterdam, 27 februari 2018


Tessa had een sterke binding met de natuur. Haar urn is dan ook daar begraven, op een mooie plek midden in het Nationaal Park De Hoge Veluwe. Zoek haar gerust op. Een routebeschrijving vind je hier [pdf].